Geluidsgolven kunnen zich niet in een vacuüm voortplanten en daarom kan er in de ruimte geen geluid bestaan. De wetenschap kan ons echter op veel manieren helpen het heelal te 'horen'.
Onlangs publiceerde NASA's Exoplanets-account, gespecialiseerd in het publiceren van wetenschappelijke informatie over het heelal buiten het zonnestelsel van de Amerikaanse National Aeronautics and Space Administration (NASA), een artikel waarin wordt uitgelegd hoe NASA-wetenschappers het geluid van een zwart gat 'horen' .

Twintig jaar geleden legde NASA's Chandra X-ray Observatory de geluidsgolven vast van een zwart gat in het centrum van de Perseus-cluster, op een afstand van 250 miljoen lichtjaar van de aarde, in astronomische gegevens. Het zijn drukgolven (geluidsgolven) die een bereik hebben van 30.000 lichtjaar en die de 11 miljoen lichtjaar brede Perseus-cluster bestrijken. Dit is tevens het medium waardoor de geluidsgolven zich voortplanten.
De geluidsgolven die door dit monsterlijke zwarte gat worden uitgezonden, bevinden zich 57-58 octaven verwijderd van de midden C (C4), ruim onder de grens van het menselijk gehoor.
NASA-wetenschapper Kimberly Arcand heeft deze astronomische gegevens onlangs omgezet in een geluid dat mensen kunnen horen door de toon 57-58 octaven te verhogen. Hierdoor wordt de frequentie 4 miljard keer hoger dan het origineel. Dit proces heet het 'sonificeren' van de gegevens van het zwarte gat.
Hieronder ziet u een geluidsvideo van de drukgolfgegevens in röntgenstraling die wordt uitgezonden door het gigantische zwarte gat in de Perseus-cluster, nadat deze is opgeschaald.
Bovendien heeft Arcand, door de verkregen gegevens te ‘sonificeren’, ook de geluiden van veel andere objecten in het heelal opgenomen, zoals interstellaire wolken of sterren… Ze hebben allemaal verschillende geluiden.